Powtarzający się adres docelowy jest zbyt charakterystyczny, by uznać go za jedną odosobnioną literówkę. Jednak dopasowania źródło–cel pokazują, że most cały czas robił to, o co proszono w żądaniach. Napięcie leży między tymi dwoma faktami.
1. Adres kontraktu wzięty za adres odbiorczy
To najprostsze wyjaśnienie łącznych dowodów. Adres kontraktu tokena kopiuje się nieustannie: żeby zaimportować aktywo, znaleźć jego wykres, zweryfikować jego sieć albo komuś go przekazać. Pole własnego odbiorcy zmienia ten znajomy ciąg znaków w coś bardzo innego — miejsce docelowe dla prawdziwych środków.
Cztery bezpośrednie transfery w sieci Robinhood są szczególnie przydatnym dowodem. Dotarły na ten sam adres tokena bez użycia mostu z sieci Base. To wskazuje na szerszy problem z obsługą adresów, który może istnieć także w portfelach i innych narzędziach. Zgadza się z tym, że ludzie mylą „adres tego tokena” z „adresem, na który otrzymuję ten token”.
Szybkie kolejne żądania na własny adres wzmacniają to odczytanie. Jeden posiadacz wysłał 500 TIBBIR na token, a sześć minut później spróbował wysłać 1 TIBBIR na własny adres. Inny wysłał 10, a potem 236 na token, zanim zmienił adres na własny. Wyglądają one na sekwencje, które badacz rozpatrzyłby pod kątem prób, błędów i korekt. Blockchain podaje nam sekwencję; interpretacja jest nasza.
2. Interfejs, który dopuścił kosztowną pomyłkę
Nawet jeśli adres został wklejony przez użytkownika, brakujące zabezpieczenie nadal jest problemem produktu. To most dla jednego tokena, którego token docelowy jest już znany oprogramowaniu. Mogłoby ono odrzucić dokładnie ten adres przed zażądaniem autoryzacji, a kontrakty mogłyby niezależnie egzekwować tę samą regułę.
Zamiast tego odzyskana ścieżka akceptuje składniowo poprawny adres, a ostrzeżenie międzysieciowe może pominąć kontrakt, który istnieje tylko w sieci Robinhood. Wybrany adres przechodzi następnie przez autoryzację i oba kontrakty mostu. Istnieje kilka warstw zabezpieczeń, ale ten konkretny adres docelowy wpada między nie.
To najsilniejsza, poparta kodem wersja historii o błędzie: niewystarczająca ochrona przed niebezpiecznym odbiorcą. Mocniejszy zarzut — że to sama strona wstawiła adres tokena — wymaga innego dowodu, a w odzyskanych wersjach się on nie pojawił.
3. Krótko żyjący błąd wczesnego frontendu
Pierwszy dzień odpowiada za siedem dostaw przez most na token i jeden transfer bezpośredni. Takie skupienie sprawia, że interfejs z okresu startu nadal warto badać. Wczesna wersja mogła działać inaczej, a porzucony skrypt lub archiwum wdrożenia nadal mogłyby zmienić obraz.
Prawdopodobna strona z 5 października i późniejsze odzyskane wersje sprawiają, że hipoteza stale zepsutego ustawienia domyślnego jest mniej przekonująca. Podobnie jest z późniejszymi adresami, które z powodzeniem przełączały się między adresami docelowymi. Wczesny błąd musiałby być sporadyczny, zależny od stanu albo ograniczony do wersji, której nie odzyskaliśmy. Rozstrzygające byłyby kolejne dowody: JavaScript z września, powtarzalna dawna interakcja z portfelem lub zachowany podgląd transakcji u nadawcy.
4. Celowe testy, inne narzędzia lub powiązane konta
Dziewięć transferów miało 10 TIBBIR lub mniej, a trzy adresy powtórzyły adres docelowy tokena. Część mogła być eksperymentami. Wspólne narzędzie, instrukcje krążące gdzie indziej lub kilka adresów kontrolowanych przez jednego operatora mogłyby też powodować powtórzenia bez powszechnej wady strony.
Znacznie większy listopadowy ruch trudniej wyjaśnić tanim testem. Jego posiadacz miał cztery zachowane wcześniejsze żądania na inny adres docelowy. Ta zmiana zasługuje na uwagę, ale za adresami w tym raporcie nie stoi żadna zweryfikowana osoba ani tożsamość wspólnego operatora.
W czym myli się teoria awarii
Awaria kontroli może uniemożliwić komuś korzystanie ze strony. Sama w sobie nie przepisuje odbiorcy w podpisanym żądaniu. Tutaj odbiorcą był już kontrakt tokena w sieci Base; autoryzacja i dostawa go zachowały. Rozszerzone przeszukanie zdarzeń kontraktu nie wykazało cykli otwarcia i zamknięcia ani późniejszej naprawy zdarzeniem administracyjnym w badanym okresie.
Najbardziej przekonująca historia to zatem powtarzający się problem niebezpiecznego adresu docelowego, w którym brakujące zabezpieczenie strony i martwy punkt ostrzeżenia dają prawdopodobną drogę przez zabezpieczenia. To, czy pierwotne wpisanie adresu było pomyłką przy wklejaniu, wynikiem zewnętrznego narzędzia, czy niezarejestrowanego stanu frontendu, pozostaje wąskim nierozstrzygniętym pytaniem — nie drogą, którą faktycznie przebyły tokeny.